fásach mar a mbíodh leabhair

Tá timpeall 79,000 duine ina gcónaí i gCamden, New Jersey. Tá Camden ar cheann de na cathracha is boichte sa tír, le hioncam de $12,000 in aghaidh an duine. Tá ráta coireachta an-ard sa chathair seo freisin.

Tógadh an Camden Public Free Library sa bhliain 1905 le maoiniú ó Andrew Carnegie. Dúnadh an leabharlann seo sa bhliain 1986. Aistríodh na leabhair go foirgneamh eile agus ligeadh don sean-fhoirgneamh nuachlasaiceach titim as a chéile, de cheal airgid len é a athchóiriú.

Agus seo radharc de na crainn atá ag fás i lár na sean-leabharlainne anois. Is fada ó chonaic mé an méid sin siombalachais in aon ghrianghraf amháin. Tig libh bhur léamh féin a bhaint as.

Aguisín: tá na leabharlanna eile sa chathair sin i mbaol a ndúnta faoi dheireadh na bliana seo, ceal airgid.

exorcist?

Is cosúil go bhfuil easpa sagart sna Stáit Aontaithe a bhfuil na cáilíochtaí atá riachtanach acu le deamhain a dhíbirt. Mar sin bhí 66 shagart agus 56 easpag páirteach i gceardlann dhá lá i mBaltimore (Baile an Tí Móir?) an deireadh seachtaine seo caite leis an gceird sin a fhoghlaim.

Tá go maith agus níl go holc. Ach cad é an Ghaeilge ar exorcist, in ainm Dé? Deir de Bhaldraithe gur cheart dúinn eacsaircistí a thabhairt ar an bhfeidhmeannach seo. Ach níor ghlac Ó Dónaill (FGB) leis an téarma seo. Níl dada le rá ag Pota Focal ná ag focal.ie, cé go bhfuil díbirt deamhan ag focal.ie ar exorcism.

Más fianaise mhaith an méid ainmneacha a bhí ar an exorcist i Sean- agus Meán-Ghaeilge, bhí cleachtóirí na ceirde seo níos coitianta sa mheánaois ná mar atá siad anois: astarceist, esorcist, exarcistid, agus glantaid. Sin nó níl éinne ar aon intinn faoin ainm ceart le míle go leith bliain anuas!

yin agus yang

Tá an yin (dorcha / baineann) pas beag tanaí sa ghrianghraf seo, ach is beag an cat í Molly i gcomórtas lena deartháir.

nod leat

Ní dóigh liom go gcloistear na focail “nota bene” go minic, agus ní scríobhtar go minic iad ach oiread, ach feictear na litreacha “NB” nó “N. B.” minic go leor. “Tabhair aird ar an rud seo” an chiall atá leo. Ní deir éinne “en bí” ach oiread, ar ndóigh. An rud a chloistear i mBéarla, agus a scríobhtar freisin, ná “note that…”

Is é an leathbhreac Gaeilge de seo “tabhair faoi deara go/nach…” Maith go leor, ach tá sé seo beagáinín foclach i mo thuairimse. Tá rogha eile againn. Bhíodh an abairt “nod leat go/nach…” sách coitianta i nGaeilge Chlasaiceach. Tá sé le fáil fós in FGB, s.v. “nod”, leis an lipéad Lit.

Sílim go bhfuil sé thar am againn feidhm a bhaint as an abairt seo arís, i nGaeilge scríofa ar aon nós. Feicim go bhfuil tús curtha leis an athshlánú ag lucht Vicipéide in dhá alt ar na réaltbhuíonta: An Altóir agus An tAoire. Mar shampla:

“Nod leat go dtugtar an t-ainm céanna ar Gamma Boötis.”

amparsan agus ?

Ampersand an t-ainm atá ar an lógógram idir pay agus display san fhógra seo atá le feiceáil ar fud BÁC. Deir focal.ie gur cheart dúinn amparsan a thabhairt air i nGaeilge. Tá lógógram dár gcuid féin againn, ar ndóigh, atá le feiceáil thuas idir íoc agus taispeáin. Ach cén t-ainm atá air?

Tá an t-ainm ampersand réasúnta nua, dála an scéil. Bhíodh áit ag “&” mar an litir dheireanach den aibítir i scoileanna sa naoú haois déag. Nuair a d'aithrisídís mic léinn an aibítir, deiridís a, b, c, d ... x, y, z, and per se and. Is ó na ceithre fhocal seo ag deireadh na haithrise a tháinig ampersand.

Maidir leis an “amparsan Gaelach”, is nod é a tháinig ón Laidin. Is féidir é a scríobh leis an uimhir “7”, cé go bhfuil áit aige in Unicode ag pointe U+204A. Athraíonn an chuma atá air beagán ó chlófhoireann go clófhoireann: ⁊ ⁊ . Ach arís, cén t-ainm atá air?

An Cruthú

Bhí beirt ann ar dtús,

an focal agus an neamhfhocal.

“Agus” a bhí ar an bhfocal.

“ ” a bhí ar an neamhfhocal.

Chuaigh Agus i mbun oibre

gan a thuilleadh moille.

Scar sé agus aontaigh sé

gach uair a d'oscail sé a bhéal.

Beag agus mór,

dubh agus bán,

litir agus leathanach,

déanta as an neamhfhocal.

Is é Agus mo laoch,

an scarthóir,

an t-aontóir,

an mheá.

Pangur Bán le díol?

Seo dhá leathanach den leabhrán a dtugtar an “Reichenauer Schulheft”, nó “Leabhar Scoile Reichenau” air. Scríobh scoláire Éireannach é go luath sa 9ú haois. An téacs is tábhachtaí dá bhfuil ann ná an t-aon chóip amháin den dán “Pangur Bán” a tháinig anuas chugainn. Tá sé le feiceáil ag bun an leathanaigh ar clé.

Tá an leabhrán seo i seilbh Stift Sankt Paul, mainistir Bheinidicteach san Ostáir, anois. Tá sé ar intinn acu é a dhíol i Londain, más fíor don scéal seo. Is cosúil go bhfuil an t-airgead ag teastáil ón mainistir.